کد خبر : 52195 تاریخ انتشار:۱۳۹۸/۰۶/۲۶ - ۱۲:۳۵

طاهره نصیری،بانک برتر؛ ضعف نظام آموزشی در کشور و عدم یادگیری مهارت های اجتماعی در خانه و مدارس باعث بوجود آمدن بسیاری از آسیب های روانی و اجتماعی در دانش آموزانی است که بین خانواده و دولت رها شدند. مسئولیت پذیری و یادگیری ارزش های اجتماعی و فرهنگی، مهارت هایی است خانواده آن را به دوش نظام آموزشی و پرورشی کشور گذاشته و سیسیتم دولتی هم با بهانه های واهی از جمله کمبود بودجه، وعده های اصلاحات و فرهنگ سازی در مدارس را در الویت قرار نمی دهد. درد آور است سرگردانی بچه هایی که به علت این گونه مشکلات، آموزش های لازم را نمی بینند تا مهارت کنترل بر رفتار و خشم خود را داشته باشند. در خصوص این مسئله با طیبه سیاوشی عضو کمیسیون فرهنگی مجلس گفتگویی انجام دادیم که در ادامه می خوانید.

بانک برتر، ۴۰ سال است که نهادهای مختلف فرهنگی بودجه میگیرند تا در حوزه های فرهنگی و مذهبی به نفع مردم کار کنند . ولی از نتیجه آن همه مردم ناراضی هستند  وبودجه های صرف شده را هدر رفته می دانند . ولی با تمام این نارضایتی ها،  باز هم اراده محکمی برای انتقال این بودجه ها به یک دستگاه دولتی به منظور تخصیص بودجه به مسایل فرهنگی که جوابگوی مجلس باشد، وجود ندارد. البته باید اذعان کنم که آموزش و پرورش در زمانهایی بودجه کاملا مناسبی هم داشته اما ضعف آموزشی در کشور روشن و مبرهن است. به گفته کارشناسان در شرایط کنونی با همین بودجه هم می تواند تحولی در نظام آموزشی ایجاد کند، ولی با تاسف زیاد در آموزش و پرورش،  دانش آموزان فراموش شدند و تمام تمرکز روی رفاه معلمین گذاشته شده و ما نمیدانیم محصلان در کجای نظام آموزش و پرورش قرار دارند .

اگر قرار بر این باشد که در نظام آموزشی تحولی صورت بگیرد،مشکل و دست انداز این تصمیم، صرفا کمبود بودجه نیست.بلکه سیستم اداری سنگین حاکم بر آن ، باعث می شود این نظام آموزشی راه به جایی نبرد.

وزیر آموزش و پرورش باید به موارد مهم در حوزه کودکان توجه کند که این توجه و تمرکز نیازمند اقدامات جسورانه ایست . بسی جای تاسف است که در حوزه آموزشی ما دائم بحث کمبود بودجه به میان می آید. این نظام آموزشی و پرورشی در کشور کجاست که بچه های ما جایی در آن ندارند. کارشناسان آموزشی اهداف را مطرح می کنند ولی اقدامی برای تحقق آن صورت نمی گیرد. برنامه ریزی ها به زعم خودشان کارشناسی شده است ولی در واقع این نظام آموزشی ضعیف یا باعث فرار نخبه ها از کشور می شود یا اگر هم در کشور ماندگار باشند ، فاقد مهارت های لازم برای توانمند شدن و پیشرفت در کار و حرفه مورد علاقه خود هستند. در سیستم آموزش کشور های دیگر می بینیم که اگر دانش آموز نخواهد وارد سیستم دانشگاهی شود ، حداقل به لحاظ زندگی در جامعه توانمند است . زیرا در دوران تحصیل آموزش خویشتن داری و یادگیری مهارت را آموخته است . دغدغه فعلی آموزش و پرورش ما پول نیست، بلکه نیازمند کسانی است که توانایی و جسارت لازم برای ایجاد تغییرات دختران و پسران امروزی با توجه به تحولات اجتماعی کنونی را داشته باشند. انشالا که در سیستم آموزش و پرورش مهارت در الویت قرار بگیرد تا آموزش ها از حافظه محوری به سمت مهارت آموزی تغییر مسیر دهد و فرزندان ما مهارت زندگی کردن سالم را در مدارس بیاموزند.

 

مطالب مرتبط

نظر شما

پربازدید ترین ها

آخرین اخبار

طراحی سایت